Θεραπευτικές Ασκήσεις για την Αυχεναλγία

Η αυχεναλγία προσβάλει τους περισσότερους ενήλικες σε κάποια στιγμή της ζωής τους ενώ σχεδόν το 20% του πληθυσμού υποφέρει από εμμένοντα ή υποτροπιάζοντα συμπτώματα (Binder 2006).Τα άτομα με αυχεναλγία μπορεί να παρουσιάζουν ελλείμματα του συντονισμού των κινήσεων, της μυίκής ισχύος, της αντοχής, της ικανότητας επανατοποθέτησης, η ακόμα και σταθερότητας της θέσης του σώματος. Οι ασθενείς με αυχεναλγία είναι δυνατόν επίσης να εμφανίζουν δυσκαμψία στην αυχενική ή στην ανώτερη θωρακική μοίρα (Childs et al 2008). Οι θεραπευτικές ασκήσεις έχουν δείξει πολύ υποσχόμενα αποτελέσματα ως παρέμβαση στα άτομα με αυχεναλγία.(Gross 2007)

Παρακάτω θα επισημάνουμε της ασκήσεις που έχουν σαν στόχο την αποκατάσταση των ελλειμμάτων μέσω της μείωσης των συμπτωμάτων, της βελτίωσης της λειτουργίας και της πρόληψης των υποτροπών.

1. Ασκήσεις για βελτίωση του μυικού συντονισμού, της αντοχης ή της ισχύος καθώς και της κινητικότητας. Πρεπει να δίνετε έμφαση στους εν τω βάθει καμπτήρες μύες του αυχένα και στους εν τω βάθει εκτείνοντες μύες . Οι συγκεκριμένες ομάδες είναι επιρρεπείς στις διαταραχές σε ασθενεις με αυχεναλγια και εμφανίζουν υψηλή πυκνότητα ινών τύπου Ι και μυικών ατράκτων καθώς είναι επιρρεπείς στην αναστολή λογω πόνου.
2. Ασκήσεις για βελτίωση του μυικού συντονισμού. Οι ήπιες ασκήσεις χαμηλής φόρτισης έχει βρεθεί ότι οδηγούν σε μεγαλύτερη και πιο άμεση μείωση του πόνου συγκριτικά με τις ασκήσεις υψηλότερης φόρτισης και είναι πιο κατάλληλες όταν το πρωταρχικό ενόχλημα είναι ο πόνος. Οι ασκήσεις πάνω από τον ουδό του πόνου είναι δυνατον να διαταράξουν τον κινητικό έλεγχο. (Falla et al 2007).
3. Ασκησεις για βελτίωση της μυικής αντοχής ή ισχύος. Τα μεγαλύτερα κέρδη σε μυική ισχύ αλλα και στην υποχώρηση των συμπτωμάτων σε γυναίκες με χρόνια αυχεναλγία παρατηρήθηκαν κατά τους πρώτους 2 μήνες μετα από ένα πρόγραμμα ασκήσεων ενδυνάμωσης ή αντοχής.
4. Ασκήσεις για την βελτιωση της κινητικότητας. Η εφαρμογή ασκήσεων αυτό-διάτασης σε ασθενείς με αυχεναλγία δείχνουν μείωση των συμπτωμάτων και ανακούφιση από τον πόνο, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. (Ylinen et al 2007, McKenzie 2009).

Η ετερογενής,πολυπαραγοντική φύση της αυχεναλγίας δυσχεραίνει την ανάπτυξη ενός προγράμματος ασκήσεων που να ταιριάζει σε όλους τους ασθενείς. Ο φυσικοθεραπευτης πρεπει να επιλέγει τις ασκήσεις ανάλογα με τα ελλείμματα, τους λειτουργικούς περιορισμούς και το βαθμό ευερεθιστότητας του κάθε ασθενούς.